برای آنکه خطوط چهره اش از خاطرم می گریزد…

اوت 6, 2010 at 20:54 (غمهای شادی بخش, غرغرهای یک مغزپوسیده) (, , , )

1-

من عشق ام را در سال بد یافتم

که میگوید «مایوس نباش»؟-

من امیدم را در یاس یافتم

مهتاب ام را در شب

عشق ام را در سال بد یافتم

و هنگامی که داشتم خاکستر میشدم

گر گرفتم

احمدشاملو

2-

زندگی طغیانی ست بر تمام درهای بسته و پاسداران بستگی. هر لحظه ای که در تسلیم بگذرد لحظه یی ست که بیهودگی و مرگ را تعلیم میدهد. لحظه یی ست متعلق به گذشتگان که در حال رخنه کرده است. لحظه یی ست اندوه بار و توانفرسا. اینک گسستن لحظه های دیگران را چون پوسیده ترین زنجیرهای کاغذی بیاموز. باری گریختن تنها از احساسات کودکانه خبر میدهد اما تکرار در گریز ثبات در عشق را اثبات میکند. عشق وابستگی ست. انحلال کامل فردیت است در جمع. عشق مجموع تخیلات یک بیمار نیست. آنچه هر جدایی را تحمل پذیر میکند اندیشه پایان آن جدایی است.

نادر ابراهیمی

3-

می اندیشیدم که گناه

تکرار تجربه هاست

وشیطان از دریچه صدف پوسیده یی سرک کشید و گفت:

خداوند اداره جهان را به انسان سپرده است!

در ساحل بودم

از مرغ دریایی ندا رسید

هیچ کلمه یی سفیدی حضور مرا آیینه نمیشود!

گوش دادم به سقوط بلوط پیر

در جنگل انبوه پشت سرم…

و باد ندا داد:

راز جاودانگی را در قوزک پایش بخوان!

و نهال نو گفت:

روز و شب و حیات مرا کفاف میدهد!

زمستانی از پی زمستانی میگذشت

تا در بامدادی سفید

شعله یی در هیات زنی دستش را بر شانه سردم گذاشت!

حسین پناهی

4-

امروز برای من روز خوبی نیست. روز بد تنهایی است. اینجا را غباری گرفته است. پنجره ها نمیخندند و آب نمی جوشد و بوی مستی آفرین تن تو در این کلبه نپیچیده است. یاد تو هر لحظه با من است اما یاد انسان را بیمار میکند. اینجا هیچ کس نیست که غروبها به من خوشامد بگوید و موهای نرمش را میان دستهای من بگذارد و بخندد. روز بد تنهایی مرگ بی دلیل را به خاطر من می آورد.

مرگ روزهای خوب را

مرگ هعمه حکایتهارا

به من بازگرد هلیای من

نادر ابراهیمی

5-

تو آهویی

آهو همیشه میرود

فرامرز سه دهی

پی نوشت: می خوام حرفهام  رو بزنم اما اینقدر شجاع نیستم که رودررو و مستقیم بگم پس پناه میبرم به دیگران

Advertisements

پایاپیوند 6 دیدگاه

این روزادارم مطمئن میشم..

مه 21, 2010 at 20:47 (چرندیات, غرغرهای یک مغزپوسیده) (, , )

«برو سرکار!اینقدرولگردی نکن!اگه کار کنی دیگه فکرت جاهای بدبد نمیره!!آخه مگه آدم عاقل اینقدربیکارمیگرده!؟» میخام جواب بدم آدم عاقل نه البته. اماخب کی گفته من عاقلم آخه!؟ هرکی بوده دروغ گفته به خدا!اما صدام درنمیاد. مثل ناهاروشام شده این سرکوفتا. به جای عصرونه میخورم البته!بی حوصله وسردرگم میچرخم. بعضیا وقتابا خودم میگم:»شایداین جمعه بیایدشاید!!!»(کارو میگم البته). شایدم دوست ندارم این بینظمی تکراری هرروزم به هم بخوره. خواب و سیگاروو کتاب و چرخیدن بی هدف درپی هدف. حتی به خودم میگم:                                                                                             

  «چطوره وام بگیرم خورده بورژوا بشم؟                                                                  

  بیخیال تاریخ!بیخیال انسان!                                                                                             

  بیخیال تشنه هاو دریا!بیخیال گشنه ها و صحرا!                                                             

 خیلی خوبه به خدا!نوکرو کلفت میگیرم هفده تا!                                                            

  واسه نوکرام چکمه می خرم!همه ی لباسامم یه جا میدم به کلفتام!                                                      

 شام که خواستم بخورم دستمال میزنم به گردنم !                                                                                

 در و دیوارو پرازتابلو میکنم! تابلوی رود و درخت           تابلوی فرشته های تپلی!                                  

 هروقتم دیدم خستم موزیک باخ میذارم!»                     

دارم مطمئن میشم که کاملا دیوانه شدم.البته میدونستم دراعماق وجودم جنون داره فوران میزنه اما خب مطمئن نبودم هنوز.گمونم بازم فلسفم عودکرده.خسته شدم ازهیبتهای رنگین!خسته شدم ازخودم حتی!مادرمیگه:»زنده یعنی زندگی !این دیگه فلسفه نیست»جواب میدم :»ازقضا فلسفه  دیویده» میپرسه :»خب عیب و ایرادش چیه؟» من دیگه چیزی نمیگم فقط تو دلم جواب میدم:              

 «د جیگر!!!                                                                                                                    

 هنری دیوید جیب بره!                                                                                                                                    همش هی برای بال پرواز ملودرام می بافه تا به بشرحالی کنه                                                    

  سی سنت پول قرض میخواد بره والدن پوند                                                                                      

  یه بال برشته مرغ بخوره!احساس بودن بکنه! بستنی لیس بزنه!»                                         

خسته شدم از سوال و جوابهی تکراری هرروزه. اما به قول یه دوست عادی بده!اما  از دل معمولیه که فوق العاده زاده میشه!ولی همه خودشونو گم کردن تو این زندگی لامصب سگی . همه عادی شدن. سرم داره میترکه از درد (بازم مثل هرشب). ولی خب اگه یه روزم درد نگیره اینقدر انگولش میکنم که بازم شروع بشه. بی تعارف میگم مرض دارم آخه! مازوخیست شدم انگار. گفتم که دیوانه شدم. از قضا شنیدم:                                                                  

 «مرغ عشق ازقفسش دررفته!                                                                                     

  شیرین خانوم توی حموم سنا حوصلش سررفته!                                                        

  اون هم از فرهادش !تیشه ش داره به اسمال آقا!                                                                       

 جاش یه دیزی خورده بی نعنا!بی نعنا!!!                                                                                     

 مفش روگل سرخ فین میکنه»                                                                                         

دیگه مطمئن شدم ازاین دیوانگی مفرط. وقتی کاملا ملتفت شدم که چندروزپیش «میل دردناک جنایت»تو رگهام متورم شده بود. تازه وقتی به دیگران نگاه میکنم میتونم ذهنشونو بخونم! مثلا وقتی مادرم بهم زل میزنه همش تو ذهنش میگه:                                                                               

 «تو دلت تاریکه!                                                                                                                 

»  توماشو» نشی یه وقت!                                                                                                                 

 بگیرن به جرم بی دینی بیست و هفت سال زندونت کنن!                                                                              

  ماکه اوربانوس هشتم نداریم تاکه شفاعتت کنه!»                                                                              

آره!کاملا مطمئن شدم دیگه.دیوانگی راه درمان نداره. نه وقتی که آدم اینهمه دنبالش رفته باشه. دیگه راهی جزیه تکرار دردآور برام باقی نمونده.«آدمی صندلیه سالن مرگ خودشه» عادی نیست البته کاملا معمولیه! تکرارتیغ…

پی نوشت: اشعارازکتاب «من و نازی» اثر زنده یاد «حسین پناهی»

پایاپیوند 7 دیدگاه