دود اروتیک و کناره تب آلود

اکتبر 8, 2010 at 20:10 (غرغرهای یک مغزپوسیده) (, , )

خانه که خالی میشود هوس دیدارش و کام گرفتن از وجود بی بدیلش سراپایم را چنان می لرزاند که بی اراده لباس میپوشم و میروم. پیداکردنش کار سختی نیست . هر شبگردی که در کناره ی رود تب آلود مانده باشد (در انتظار) نشانیش را دارد. از دور که میبینمش موجی خفیف تمام وجودم را درمی نوردد. پول را که میدهم چنان سریع به آغوشم می پرد که شک میکنم شاید از ازل انجا بوده و من ندیده بودمش! آنقدر خمار کام گرفتن از لبان سرخش هستم که نمی فهمم چگونه لباس از تنش به در می آورم. سرانگشتانم را (که می لرزد از ترس) با احتیاط روی پوست نازک و سفیدش می کشم . آنقدر پیوندهای تنش ترد است که می ترسم با کمی فشار امحاءش بیرون بریزد!

من در زیر و فرارفت زنده وار آن که خواهشی پرتپش در هر موج بی تاب اش گردن می کشد مایه ی آسایش و زندگی خود را بازیافته ام. همه چیز زنده گی را به دل خواه خویش به دست آورده ام

از اولین دیدار تا به امروز حتی یک کلمه حرف از لبان پرشهوتش خارج نشده اما من خوب می فهممش. تک تک رگ و پی هایش را می شناسم . به چشمانش که نگاه میکنم تا عمق وجودش را چون شعری می خوانم.می دانم چه می خواهد. لب بر لبانش می گذارم و می گذارم واردم بشود.از لبانش که دود میگیرم چنان نشئه وجودش میشوم که ژنهای افکارم متحیرانه در باالعجب حضورش متمرکز میشود.بوی تندش که بینی ام را پر میکند چون دود در کشاکش تنگ لحظات رخوتناک هم آغوشیش می رقصاندم. مستاصل میشوم هربار که در عین سیرابی از کام عشقش تشنه تر میشوم و باز هم و باز هم و بازهم…هربار که می بوسمش ترس کاستی ناپذیر اتمامش آزارم میدهد. چنان ظریف است که یک سر در دستانم جا میگیرد بی کم و کاست. در پیچش تنش میبینم که میگوید:

 من همین توفان ام. من همین غریوم. من همین دریای آشوب ام که آتش صدهزار خواهش زنده در هر موج بی تاب اش شعله میزند!

 خواهش متضرعی در صدایم می گرید. فریادهایم دیگر به پچپچه ای مایوس و مضطرب مبدل گشته است. هربار که لبانش را بر لبانم میگذارد ناخوداگاه با خود میگویم لیلی چندین مرد مجنون بوده است ایا؟ بسیار خیالی سخیفانه است اگر بپندارم چنین ظرافت و شهوتی تنها منحصر به من باشد! باشد که هزاران مجنون کام دل خود را از او گرفته باشند . باشد که هرگز اسیر افکار مضحکانه انحصار نشود. باشد که بی بندوباری تخفیف ناپذیرو عظیمش همه را بلرزاند و حقارت همه را یادآور شود.

 خوب که کام دل میگیرم از وجودش اگر در روشنایی روز هم خواب شده باشیم بی رحمانه پرتابش میکنم بیرون بی آنکه حتی ذره ای ککم بگزد ! اما اگر تاریکی شب لحظات ما را پناه بوده باشد آخر کار زیر انگشتانم لهش میکنم!!! اما فردا و فرداها بازهم به سویش خواهم شتافت و بازهم (بی آنکه به یاد شبهای قبل بوده باشد) چونان معشوقی اساطیری ارضایم میکند…

Advertisements

پایاپیوند 14 دیدگاه