1می روز جهانی کارگر

آوریل 30, 2010 at 20:49 (ادبیات من درآوردی)

شب که می آید و میکوبد به در

مادرم میگوید:

                       همین فردا کاری کن.کاری کارستان….

                       وبه انبارکتان فقرکبریتی بزن

اما به چه قیمتی مادر؟وفریادمیزنم و ازمبارزه میگویم واز مانیفستی که فریادمیزند:

  «کارگران جهان متحدشوید». متحدشوید گرد شبه…

چنگ زنیددرریسمان الحاد و متفرق نشوید!

فرداروزشماست.فردای فرداهاروزشماست از پس قرنها شب

سرودی که میخواند:»برخیزای داغ لعنت خورده»

آری برمیخیزیم بی تفنگ   بی داس    بی چکش              اما هرگز نه بدون هم

برمیخیزیم تا»هیچ بودگان هرچیزگردند»

اما صدایی که از پس 56سال فریادمیزند:»مرغ سکوت مرگی فجیع را در آشیان به بیضه نشسته است» مثل پتک برسرم میکوبد.     

                                نمیداند نه ازپتک ترسی هست نه  ازمرگ ونه حتی….

تنها ترس من از «برنخواستن «است

ودوستی که بانگ میزند»مگرهمه ی عالم و آدم بایدبدانند که مارکسیستی؟»

نه دوست من. من تنها میخواهم

 همه ی عالم و آدم بدانند دختر5ساله ی رحمان بادوساعت تب مرد

همه ی عالم وآدم بدانند که کارگران از هفت تپه تا ذوب آهن حقوق نمیگیرند

همه ی عالم وآدم بدانند دردست «هربچه ی 10ساله ی شهر شاخه گلی ست»

اما نه برای معرفت که برای فروش تا شب بی نان سپری نشود

خواسته ی زیادی نیست دوست من. هست؟

آری مابرمیخیزیم برای «نان-برابری-برادری»

مابرای برخواستن نه تفنگ میخواهیم  نه چکش  نه داس ونه حتی دستی که بلندمان کند

ما برمیخیزیم روی دستهای خودمان

برمیخیزیم تا انسان انسان باشد  نه زن  نه مرد    تنها انسان.

وصدای خسرو را میشنوم که ازراهروهای اوین فریاد میزند:

«این خون متلاشی وجوان رفقاست

ای گرمترین آفتاب برشانه هامان بتاب

ای صمیمی ترین آغاز

                          ای تفنگ  ای وفادار

                                                    یارباش

برویم فتح کنیم فردارا…»

                        برای مادرم وتمامی کارگرانی که استثمارمیشوند رضامندانه بی آنکه بدانند

Advertisements

پایاپیوند 10 دیدگاه