اخگرشعله را می افروزد

افسانه آن روز که سیگار را هم یارای همراهی نیست…

اکتبر 1, 2010 at 09:33 (چرندیات, غمنامه)

-خسته شده ایید اقا؟
-من؟آه…بله…شاید…
-با من یک استکان مشروب میخورید؟
-متشکرم…نمی دانم…بله
-بازهم حرف میزنید اقا؟
-من؟ من حرف میزنم؟اشتباه نمیکنید؟

بگذار پس از این هرگز کسی نداند در آن روز بر من چه گذشت که حتی سیگار هم آرامم نمیکند. «تو همانگاه بود که می توانستی روز را در من برویانی. در تو نگریستم و صدای فریاد سگها شب را در اعماق من بیدار کرد. در ان لحظه های عذاب آفرین کجا بودی؟» بگذار پس از این هرگز کسی نداند که از خودم منزجر شدم آنگاه که چشمانم  را در نگاهت نیافتم. بگذار پس از این هرگز کسی نداند «آنکس که غریب نیست شاید که دوست نباشد» بگذار هرگز کسی جز تو نداند » آنچه هنوز تلخ ترین پوزخند مرا  برمی انگیزد «چیزی شدن» از دیدگاه آنهاست. انها که می خواهند ما را در قالبهای فلزی خود جا بدهند. آنها با اعداد کوچک به ما حمله میکنند . آنها با صفرمطلقشان به جنگ با عمیق ترین و جذابترین رویاها می ایند. و ما خردکنندگان جعبه های کوچک کفش هستیم.» بگذار هرگز کسی نداند که «تو» از «آنها» بودی. آری دوست من «ترس سوغات آشنایی ست». بگذار پس از این هرگز کسی نداند که چرا حرف نزدم و هرگز کسی نداند «تحمل تنهایی از گدایی دوست داشتن آسانتر است . تحمل اندوه از گدایی همه شادیها آسانتر است . چه چیزی مگر هراسی کودکانه در قلب تاریکی آتش طلب میکند؟ مگر پوزش فرزند فروتن انحراف نیست؟ بگذار که انتظار فرسودگی بیافریند زیرا تنها مجرمان التماس خواهند کرد.»
بگذار تنها خدای فراموشی بداند که «من هرگز نخواسته ام از عشق افسانه ای بیافرینم. باور کن! من میخواستم با دوست داشتن زندگی کنم . من از دوست داشتن تنها لحظه ها را میخواستم . ان لحظه ای که تو را به نام بنامم! آن لحظه ای که خاکستری گذاری زمین در میان موج جوشان مه رطوبتی سحرگاهی دارد. آن لحظه ای که در باطل اباطیل دیگران نیز خرسندی کودکانه ای میچرخد. لحظه ی دست باد بر گیسوان تو. لحظه ی نظارت سرسختانه ناظری ناشناس بر گذر سکون. من از دوست داشتن تنها یک لیوان آب خنک در گرمای تابستان می خواستم.» افسوس که تو تابستان را تجربه نکرده ای! من این بازی «دیدار در واپسین لحظه»را دوست نمیدارم.
«بازمیگردم . همیشه باز میگردم . مرا تصدیق کنی یا انکار, مرا سرآغاز بپنداری یا پایان, من در پایان پایانها فرو نمیروم. مرا بشنوی یا نه, مراجست و جو کنی یا نه , من مرد خداحافظی همیشگی نیستم . باز میگردم . همیشه باز میگردم.» بگذار که انسان ساده ترین دروغهای خوب را باور کند!بگذار هرگز کسی نداند که دوست داشتن در خیابانهای اصفهان چقدر مشکل است! بگذار هرگز کسی نداند
صدای قلبم نیست که میزند
صدای پای توست که میروی
کافی ست بایستی!
کافی ست خسته شوی!

پی نوشت: متنهای مشخص شده از بین نوشته های نادر ابراهیمی انتخاب شده است
پی پی نوشت: شعر آخر اثر دوست نادیده ام » محمدرضاریاحی » است که صمیمانه آرزوی بهترینها را برایش دارم